منطقه کربال ازدیرباز به واسطه رودخانه کر از سرسبزی خاصی برخوردار بوده است که در سالهای اخیر بدلیل قهر طبیعت و همچنین عدم رهاسازی آب کشاورزی در موعد مقرر بیشتر به مناطق زلزله زده شباهت دارد.

این درصورتی است که کشاورزان این منطقه از قدیمی ترین حقابه داران رودخانه کرمی باشندولی متاسفانه درسالهای اخیر خشکسالی های پیاپی و احداث سدهای سیوند وملاصدرا وبهره برداری های بی رویه از آب سد درودزن درقالب آب شرب و آب صنعتی و ………باعث گردیده است که روزبروز برفلاکت وبیچارگی مردم این منطقه افزوده شود و اهالی این منطقه به ناچار به شهرها مهاجرت نموده واکثرا به مشاغل کاذب روی آورده اند.

عده دیگری از مردم که توان رفتن به شهرها و تحمل هزینه های شهرنشینی را نداشته درروستاها مانده اند وبا مشکلات بیش از پیش آن دست وپنجه نرم می کنند و ازهم اکنون می توان صدای خرد شدن استخوانهایشان را شنید . معلوم نیست که مسئولانی که به فکر بهره برداری های آب سددرودزن برای مصارف مختلف می باشند آیا فکری نیز به حال وروز اهالی کربال نموده اند ؟ پس تکلیف حقابه های آنان چه می شود؟

در سال زراعی جاری وضعیت اراضی کشاورزان کربال از همیشه بغرنج تر می باشد واگر فکر عاجلی صورت نپذیرد فردا دیگر دیر می باشد؟

قبل از آغاز سال نو مردم مطلع گردیدند که قرار است ۵ فروردین ماه آب به این مناطق برسد ولی متاسفانه گویا این تصمیم به بعد از تعطیلات نوروزی موکول گردیده است که یقینا رهاسازی آب در آن زمان هیچ سودی به حال زمین های تشنه این مناطق نخواهد داشت وتا آن زمان دیگر زراعتی باقی نمانده است تا آب به آن برسد.

لازم است که مسئولان امر نظاره گرمرگ تدریجی این منطقه نباشند و تا دیرنشده است اقدامات هم آنی و هم بلند مدت درجهت نجات این منطقه انجام دهند.