ابوالحسن اتابکی باستان شناس ایرانی گفت: در صخره های شمالی شهر باستانی استخر و در ارتفاع چهار متری از زمین، نقش خراش یک سوار ساسانی با نواری موج دار و اسبی با چهار سم نشان داده شده است.

وی افزود: از آنجایی که سنگ نگاره های بسیار کمی از اواخر دوره ساسانی باقی مانده است، کشف این سنگ نگاره بسیار قابل توجه است و با وجود سادگی، ارزش مطالعاتی دارد.

وی خاطرنشان کرد: با توجه به جنبه های فنی، این سنگ نگاره ویژگی های حکاکی دوره ساسانی از جمله تحرک طبیعی، آزادی حرکت و ترکیب بندی متعادل را به نمایش می گذارد.

ایران تحت حکومت ساسانیان از بسیاری جهات شاهد دستاوردهای شگرف تمدن پارسی بوده است. کارشناسان می گویند هنر و معماری ملت در دوران حکومت ساسانیان یک رنسانس عمومی را تجربه کرد. در آن دوران، صنایع دستی مانند فلزکاری و حکاکی جواهر بسیار پیشرفته شد، زیرا بورس تحصیلی توسط دولت تشویق می شد. آثار بسیاری از شرق و غرب به پهلوی، زبان رسمی ساسانیان ترجمه شد.

از تمام بقایای مادی دوران، تنها سکه‌ها یک توالی زمانی پیوسته را در کل دوره سلسله تشکیل می‌دهند. این گونه سکه های ساسانی نام پادشاهی که برای او ضرب شده به پهلوی نوشته شده است که به محققان اجازه می دهد تاریخ آنها را کاملاً نزدیک کنند.

ثروت افسانه ای دربار ساسانی با وجود بیش از یکصد نمونه کاسه یا بشقاب از فلز گرانبها که در حال حاضر شناخته شده است کاملاً تأیید می شود. یکی از بهترین نمونه ها صفحه نقره با تذهیب جزئی در موزه متروپولیتن نیویورک است. این سلسله طی سال های 637 تا 651 توسط مهاجمان عرب ویران شد.

منطقه باستانی معروف به پارس (فارس) یا پرس، قلب امپراتوری هخامنشی بود که توسط کوروش کبیر تأسیس شد و پایتخت آن پاسارگاد بود. داریوش اول در اواخر قرن ششم یا اوایل قرن پنجم پیش از میلاد پایتخت را به تخت جمشید مجاور منتقل کرد. اسکندر مقدونی در سال 331 ارتش هخامنشیان را در اربلا شکست داد و تخت جمشید را ظاهراً به عنوان انتقام از ایرانیان به آتش کشید زیرا به نظر می‌رسد خشایارشا پادشاه ایرانی شهر یونانی آتن را حدود 150 سال قبل به آتش کشیده بود.

پرسیس در سال 312 پس از مرگ اسکندر بخشی از پادشاهی سلوکیان شد. امپراتوری اشکانی (247 قبل از میلاد - 224 پس از میلاد) اشکانیان (مطابق با خراسان امروزی در ایران) در طول 170 تا 138 قبل از میلاد جایگزین حکومت سلوکیان در پارس شد. امپراتوری ساسانی (224 پس از میلاد تا 651 میلادی) پایتخت آن اصطخر بود. تا قرن هجدهم، در زمان سلسله زند (1750-1779) در جنوب ایران، فارس دوباره به قلب یک امپراتوری تبدیل شد که پایتخت آن شیراز بود.