وابستگی همه جانبه به آمریکا از منظر نظامی-امنیتی و اقتصادی از جمله ویژگی های ثابت دولت های عربی حاشیه خلیج فارس بوده و هست. دولت هایی که سالهاست برخلاف آنچه در ظاهر می بینیم نه در حوزه امنیتی و نه اقتصادی و نه حتی دیگر شئون حکمرانی خود اختیاری ندارند و چیزی بیش از وابسته های به واشنگتن نیستند. سال های سال این وابستگی با این استدلال انجام گرفته که از امنیت ملی رژیم های عربی حاشیه خلیج فارس حمایت کند اما در بحبوحه جنگ افروزی آمریکا و صهیونیست ها علیه ایران شاهد آشکار شدن حقیقت این ماجرا هستیم .
ترامپ در جریان یک سخنرانی که به تازگی انجام داده در مورد ولیعهد عربستان محمد بن سلمان گفته «او فکر نمی‌کرد که بیاید باسن مرا ببوسد، واقعاً این را باور نداشت… و حالا باید با من خوش‌برخورد باشد… بهتر است با من خوب باشد، باید این کار را بکند…»
وی همچنین در توئیتی خطاب به کویت گفته که «ظاهراً کویتی ها گفته اند که می خواهند حریم هوایی خود را به روی آمریکا و جنگنده های آن ببندند. کویت باید بداند که آمریکا از آن حفاظت می کند و بهتر است خفه شود!»
آمریکا به هم پیمانان عربی خود جز توهین و تحقیر نمی‌دهد. در واقع یا آن ها را با لبخند می دوشد و یا با غضب خود به بدترین شکل ممکن تحقیر می کند. در هر دو حالت نصیب رژیم های عربی چیزی جز ذلت و خواری نیست.
دیگر اینکه قبل از آغاز جنگ کنونی برخی افراد، رژیم های عربی منطقه را نمونه های متعالی توسعه می دیدند، حال باید از آن ها پرسید که توضیح آن ها در مورد موضع گیری های توهین آمیز ترامپ علیه این دسته از رژیم ها چیست؟ آیا آن توسعه ادعایی و پوشالی به قیمت تحقیر ملی ارزشش را دارد؟ آیا این یک رسوایی بزرگ برای رژیم های عربی منطقه نیست؟
